هدف: این مطالعه به منظور بررسی کلینیکی اثر داکسی سایکلین سیستمیک بر مبتلایان به پریودنتیت بالغین انجام گرفت.مواد و روش ها: بدترین منظور تعداد 18 بیمار مبتلا به پریودنتیت بالغین متوسط تا پیشرفته با میانگین سنی 50 سال انتخاب شدند و به صورت اتفاقی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. به تمام بیماران، آموزش بهداشت و جرم گیری داده شد. در گروه آزمایش، کپسول داکسی سایکلین 100 میلی گرمی به مدت 21 روز تجویز شد (روز اول دو کپسول و روزهای بعد یک کپسول؛ اما گروه کنترل، دارونما دریافت کرد (به صورت double-blind).شاخص های ارزیابی کلینیکی، شامل عمق پاکت (PD)، سطح چسبندگی کلینیکی (CAL)، ایندکس لثه (GI) و ایندکس پلاک (PI) قبل از درمان، و 3، 8 و 16 هفته پس از درمان اندازه گیری و با یکدیگر مقایسه شدند.نتایج: نتایج نشان دهنده بهبودی اندک در متوسط عمق پاکت و سطح چسبندگی در دو گروه است که از نظر آماری معنادار نبود. التهاب لثه در گروه آزمایش بهبودی زیادی نشان داد که در مقایسه با گروه کنترل معنادار بود. ایندکس پلاک در هر دو گروه کاهش نشان داد که در 3 و 8 هفتگی بین دو گروه معنادار بود.بحث و نتیجه گیری: با توجه به نتایج فوق و احتمال پیدایش گونه های میکروبی مقاوم بهتر است کاربرد این دارو در پریودنتیت، محدود به مواردی شود که به درمان های معمول پاسخ خوبی نداشته اند.

سابقه و هدف: در درمان عفونت های پریودنتیت از آنتی بیوتیک های متفاوتی استفاده می شود. یکی از این آنتی بیوتیک ها مترونیدازول است که در ایران بیشتر به صورت سیستمیک و گاهی به شکل موضعی تجویز می شود در سالهای اخیر چندین گزارش در خصوص افزایش مقاومت پورفیروموناس ژنژیوالیس به مترونیدازول گزارش شده است. از آنجا که پورفیروموناس ژنژیوالیس مهمترین عامل میکروبی ایجاد پریودنتیت بالغین است این مساله موجب نگرانی شده است. هدف از این مطالعه تعیین میزان حساسیت نمونه های بالینی این باکتری به مترونیدازول می باشد. مواد و روشها: این مطالعه به صورت تجربی بر روی نمونه های گرفته شده از 62 بیمار مبتلا به پریودنتیت بالغین صورت گرفت. نمونه ها بوسیله سوزن کاغذی از عمق پاکت پریودنتال گرفته می شد و بعد از انتقال به آزمایشگاه بر روی محیط بروسلا آگار غنی شده تلقیح می گردید. باکتری مورد نظر به روشهای معمول میکروب شناسی جدا شده و تشخیص داده می شد. به منظور تعیین حساسیت باکتری های جدا شده به مترونیدازول مقدار MIC به روش استاندارد NCCLS (M11-A5) به صورت رقت در آگار تعیین گردید. دامنه غلظت نهایی آنتی بیوتیک 0.0625 تا 16 میکروگرم در میلی لیتر بود. نتایج به صورت توصیفی در فاصله های برآوردی مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: از 62 بیمار مورد مطالعه 36 سویه پورفیروموناس ژنژیوالیس جدا شد. مقدار MIC در 16.7% از سویه ها برابر 1 میکروگرم در میلی لیتر به دست آمد. همچنین مقدار MIC در 55.5% و 27.8% از سویه ها نیز به ترتیب برابر 0.5 و 0.25 میکروگرم در میلی لیتر به دست آمد. با توجه به اینکه مقدار MIC برابر و کمتر از 8 میکروگرم در میلی لیتر حساس گزارش می شود لذا همه سویه های جدا شده حساس می باشند. نتیجه گیری: این مطالعه اولین مورد بررسی میزان حساسیت آزمایشگاهی پورفیروموناس ژنژیوالیس به مترونیدازول در ایران می باشد. خوشبختانه همه سویه ها یه مترونیدازول حساس بودند و می توان همچنان استفاده از این آنتی بیوتیک را پیشنهاد کرد اما بررسی مداوم حساسیت این باکتری به آنتی بیوتیک های متداول توصیه می گردد تا از ایجاد و گسترش مقاومت آنتی بیوتیکی جلوگیری کرد.

این مطالعه با هدف تعیین تاثیر توام کاربرد آموکسی سیلین و مترونیدازول به همراه درمانهای مکانیکال بر کنترل بیماریهای پریودنتال پیشرفته در افراد مراجعه کننده به بخش پریودنتولوژی دانشکده دندانپزشکی دانشگاه آزاد اسلامی انجام شد. تعداد 16 بیمار در محدوده سنی 35 تا 58 سال از مراجعین به بخش پریودنتولوژی و بر مبنای معیارهای خاص انتخاب گردید. معاینه مقدماتی براساس ارزیابی شاخصهای کلینیکی و رادیوگرافیک بیماری پریودنتال صورت گرفت. کلیه بیماران تحت درمانهای جرم گیری و روت پلانینگ قرار گرفتند و به آنها آموزش کامل بهداشت دهان و دندان داده شد، سپس بیماران به صورت تصادفی به دو گروه تست و کنترل تقسیم شدند. برای بیماران گروه تست، دارو، (شامل کپسول های 375 میلی گرمی آموکسی سیلین و قرصهای دویست و پنجاه میلی گرمی مترونیدازول) و به بیماران گروه کنترل، پلاسبو، روزانه سه عدد به مدت ده روز تجویز گردید. ارزیابی کلینیکی بیماران قبل از درمان، دو و شش ماه پس از درمان انجام پذیرفت این ارزیابی شامل اندازه گیری عمق پاکت (PPD) حد اتصالات کلینیکی (CAL) خونریزی حین پروبینگ (BOP) و پلاک ایندکس (PI) بود. بررسی رادیوگرافیک با دستگاه RVG شامل اندازه گیری ارتفاع استخوان و تراکم استخوانی قبل و شش ماه پس از درمان انجام گردید.نتایج تحقیق نشان داد که تجویز توام و سیستمیک آموکسی سیلین و مترونیدازول باعث بهبود شاخصهای کلینیکی (دو و شش ماه پس از درمان) و نیز بهبود شاخصهای رادیوگرافیک شش ماه پس از درمان می گردد. همچنین تجویز توام این دو دارو به همراه درمانهای مکانیکال موثرتر از درمانهای مکانیکال به تنهایی بود.  

این مطالعه با هدف تعیین اثر کاربرد سیستمیک دو نوع آنتی بیوتیک یعنی تتراسیکلین و کواموکسی کلاو در درمان بیماران مبتلا به پریودنتیت بالغین انجام گرفت. تعداد نه بیمار مبتلا به بیماری موردنظر که دارای ویژگیهای لازم بودند، از بین بیماران مراجعه کننده به بخش پریودنتیکس دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران انتخاب شدند. پارامترهای کلینیکی PPD و PAL توسط پروب ویلیامز و استنت های اکریلی انجام شد. برای بیماران در همان جلسه جرم گیری و روت پلانینگ انجام گردید. برای سه تن از بیماران تتراکسیکلین (روزانه چهار کپسول دویست و پنجاه میلی گرم به مدت سه هفته) و برای سه نفر کواموکسی کلاو (روزانه سه قرص 375 میلی گرم به مدت یک هفته) تجویز شد و سه نفر دیگر در گروه شاهد قرار گرفتند. اندازه گیری PPDوPALیک ماه و سه ماه پس از مرحله اول تکرار شد.تجزیه و تحلیل داده ها نتایج زیر را نشان دادند: جرم گیری و روت پلانینگ به نهایی در کاهش PPD مؤثر است و کاهش معنی داری در PAL ایجاد نکرد.در گروههای تتراسیکلین و کواموکسی کلاو کاهش معنی داری در PPD و PAL مشاهده شد. بین دو گروه تجربی اختلاف معنی دار نبود ولیکن بین هر گروه تجربی با گروه اختلاف معنی دار بود. بدین ترتیب می توان نتیجه گرفت که از تتراکسیکلین و کواموکسی کلاو به عنوان درمان کمکی Debridementزیرلثه ای در بیماران مبتلا به پریودنتیت بالغین، همچنین در مرحله نگهداری یا در بیمارانی که کنتراندیکاسیون جراحی پریودنتال دارند (بیماریهای سیستمیک و غیره) می توان همراه با درمانهای مکانیکی استفاده کرد. لازم به ذکر است که میزان تأثیر این دو آنتی بیوتیک در کاهش PPD وPAL ، در پاکت های عمیقتر (PPD≥6) میلی متر بیشتر بودند. همچنین تاثیر داروها تا سه ماه مشاهده شد که می توان حداقل فاصله زمانی برای تجویز مجدد را سه ماه پیشنهاد کرد. 

سابقه و هدف: تجویز آموکسی سیلین و مترونیدازول به همراه Scaling and Root Planning (SRP)، درمان کمکی موثری در پریودنتیت مزمن می باشد. علاوه بر این مطالعات نشان داده اند که مصرف آزیترومایسین نیز در درمان پریودنتیت مزمن موثر است. تحقیق حاضر با هدف مقایسه اثر رژیم کوتاه مدت و بلندمدت آزیترومایسین، با رژیم آموکسی سیلین و مترونیدازول در درمان پریودنتیت مزمن متوسط بزرگسالان انجام شد.مواد و روشها: این مطالعه تجربی بر روی 75 بیمار مبتلا به پریودنتیت مزمن متوسط 50 - 35 ساله که واجد حداقل یک پاکت با عمق 6 - 4 میلی متر و Attachment loss به میزان 4 - 3 میلی متر در هر کوادرانت بودند، انجام پذیرفت. شاخص های لثه ای (GI) Loe & Silness ، خونریزی از پاپیلای(MPBI) Barnett ، پلاک Loe & Silness (PLI)، عمق پروب پاکت (PPD) و از دست رفتن چسبندگی (AL)، در روز صفر و هفته های 2، 4 و 6 و ماه های 2 و 3 پس از درمان محاسبه شد. بیماران تحت درمان SRP قرار گرفته، در 3 گروه 1- مترونیدازول (250 میلی گرم)- آموکسی سیلین (250 میلی گرم) 3 بار در روز به مدت 7 روز؛ 2- آزیترومایسین (500 میلی گرم) 2 بار در روز به مدت 7 روز و 3- آزیترومایسین (250 میلی گرم) 1 بار در روز به مدت 1 ماه قرار گرفتند. داده ها با آزمون های ANOVA و Repeated measures مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: پارامترهای PLI، MPBI، GI، PPD و AL بین جلسات مختلف درمان کاهش های معنی داری در تمامی گروه ها نشان دادند (P<0.05). کاهش پارامترهای BI، GI و PLI در گروه 3 نسبت به گروه های 1 و 2 بیشتر بود (P<0.05) ولی بین گروه های 1 و 2 تفاوت معنی داری مشاهده نشد. از نظر مقادیر PPD در گروه های 2 و 3 نسبت به گروه 1 کاهش بیشتری مشاهده شد (P<0.05) و پارامتر AL تنها در جلسه آخر کاهش معنی داری در گروه 3 نسبت به گروه های 1 و 2 تجربه کرده بود (P=0.042).نتیجه گیری: رژیم های درمانی آنتی بیوتیک همگی در درمان پریودنتیت مزمن موثر بودند ولی میزان بهبودی در گروه آزیترومایسین بلندمدت نسبت به گروه های دیگر بیشتر بود.

عامل اصلی غالب بیماریهای پریودنتال باکتری ها می باشند و بسیاری از عوامل و احتاملا گروههای خونی می توانند به طریقی در پیشرفت آن مؤثر باشند. نتایج حاصل از مطالعه گروههای خونی حاکی از آن است که گروههای مذکور می توانند به طور مستقیم و یا غیرمستقیم با بیماریهای دهان و منجمله بیماریهای پریودنتال ارتباط داشته باشند.  هدف از این تحقیق تعیین و مقایسه فراوانی نسبی ژنژیویت و پریودنتیت در گروههای خونی مختلف است. در این مطالعه 1521 نفر که از نظر بالینی فاقد هرگونه شرایطی که بتواند در وضعیت پریودنتال تغییر ایجاد نماید انتخاب شدند. وضعیت پریودنتال نمونه ها از نظر ژنژیویت، پریودنتیت سالم بودن همچنین گروه خونی مشخص شد. فراوانی نسبی ژنژیویت و پریودنتیت در گروههای خونی چهارگانه تعیین و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج حاصل از تجزیه واطلاعات به دست آمده نشان داد که از میان 1521 نفر که در محدوده سنی 30-13 سال قرار داشتند، 46% زن و 54% مرد بودند. 7/48% سالم، 1/33% مبتلا به ژنژیویت و 2/18% مبتلا به پریودنتیت بودند، همچنین 6/41% در گروه خونی A ، 2/15 % در گروه B، 7  % در گروه AB و 2/36% در گروه O قرار داشتند. در گروه خونی A ژنژیویت 31% در پریودنتیت 18% و سالم 51% در گروه خونی B ژنژیویت 39%، پریودنتیت 19% و سالم 44%، در گروه خونی AB ژنژیویت 35%، پریودنتیت 19% و سالم 46% و در گروه خونی O ژنژیویت 33%، پریودنتیت 19% و سالم 48% بود. در وضعیت  Rhمثبت شیوع ژنژیوتیت و در  Rhمنفی شیوع پریودنتیت بیشتر بود. برپایه تشخیص کلینیکی و رادیولوژیک بیشترین فراوانی نسبی پریودنتیت جوانان و ANUG در گروه خونی O وجود داشتند. به طور کلی نتایج حاصل از مطالعه حاضر نشان داد که:1- رابطه بین گروههای خونی، ژنژیویت و پریودنتیت وجود نداشت.2- شیوع پریودنتیت جوانان و ANUG ممکن است در گروه خونی O بیشتر باشد.3- ژنژیویت و پریودنتیت جوانان در مردان بیشتر بود در حالی که  ANUG در گروه خونی O بیشتر باشد.

سابقه و هدف: مرگ برنامه ریزی شده سلولی (Apoptosis) یک نوع مرگ فیزیولوژیک است. تحقیقات زیادی نشان دهنده اثر این فرایند در پاتوژنز بیماریهای پریودنتال بوده اند. اکثر این تحقیقات بر روی پریودنتیت مزمن (Chronic sever Periodontitis) انجام شده اند. هدف ما در این تحقیق بررسی اختصاصی برروی مونونوکلئرهای بافت لثه در بیماری پریودنتیت تهاجمی (Aggressive Periodontitis)  بود.مواد و روشها: مطالعه به روش تجربی - تحلیلی صورت پذیرفت. نمونه ها به سه دسته سالم، پریودنتیت مزمن و پریودنتیت تهاجمی تقسیم شده، در هر کدام از گروهها 15 نمونه قرار داده شد. نمونه ها پس از فیکس شدن در فرمالین 10 درصد به مدت 24 ساعت در پارافین قرار داده شدند. به وسیله میکروتوم از بلوکهای پارافینی مقطعهای 4 میکرونی تهیه شد. تکنیک بررسی دو آنتی بادی Fas و Bcl-2 به وسیله Immunohistochemistry بررسی شدند. مقطعهای بافتی همچنین با H&E نیز رنگ آمیزی شدند. شمارش سلولها در بافتها به صورت مثبت (بیان گیرنده رنگ گرفته شده در سطح سلول) و منفی (عدم بیان گیرنده رنگ گرفته شده در سطح سلول) ثبت شد و آنالیزهای آماری روی آنها انجام گرفت.یافته ها: بروز گیرنده Fas در بیماری پریودنتیت تهاجمی 69/2±86/3 بود. درصد بروز Bcl-2 در همین دسته بیماری 24/6±57/36 درصد گزارش شد. در بیماری پریودنتیت مزمن این میزان به ترتیب برای گیرنده Fas (17.26±37.73%) و برای Bcl-2 (15.53±68.34) بود. کاهش گیرنده Fas و Bcl-2 در سطح سلولهای منونوکلئر در نمونه های پریودنتیت تهاجمی از نظر آماری تفاوت معنی داری را در مقایسه با نمونه های سالم و پریودنتیت مزمن نشان داد ( Mann-whitney Testو P value<0.05). نتیجه گیری: یافته ها بیانگر کاهش چشمگیر بیان گیرنده Fas در سلولهای منونوکلئر در بیماری پریودنتیت تهاجمی بودند، به علاوه این درصد در مورد گیرنده Bcl-2 نیز صادق بود و کمتر از نمونه های سالم و پریودنتیت مزمن بود. بنابراین میتوان این چنین فرض کرد که اختلال در روند مرگ سلولهای منونوکلئر جمله عوامل اصلی در روند پاتوژنز بیماری پریودنتیت تهاجمی است.

پریودنتیت عامل ایجاد تغییرات دراز مدت در متابولیسم اسیدهای چرب و باعث افزایش و تقویت تولید سیتوکائین های آماسی می باشد و یک ریسک فاکتور مهم برای بیماری های قلبی و عروقی محسوب می گردد. مطالعات نیز نشان می دهند که بیماری های قلبی و عروقی شایعترین شکل یا بیماری سیستمیک موجود در بیماران پریودنتال می باشند. هدف از ارائه این مقاله بررسی ارتباط بین بیماری های قلبی و پریودنتال می باشد. توجه به بیماریهای پریودنتال به عنوان یک ریسک فاکتور بالقوه برای بیماریهای ایسکمیک قلبی دارای اهمیت فوق العاده است و اقدام به موقع جهت درمان پریودنتیت می تواند به کاهش خطر رخداد و پیشرفت بیماری های قلبی منجر شود. بنابراین ارجح است که پزشکان معالج بیماریهای قلب و عروق بیماران خود را جهت بررسی وضعیت پریودنشیم به دندانپزشکان متخصص بیماری های لثه ارجاع نمایند. از طرفی دندانپزشکان هنگام تهیه یک طرح درمان پریودنتال به عوارض ناشی از باقی ماندن عفونتهای مزمن بی علامت توجه بیشتری نمایند.